Kom op DC... 'verdomd, 't is bijna sinterklaas'? Dat meen je niet. Zeg nou zelf: je kunt geen tv aanzetten of Sinterklaas is in beeld.
Nou, das dus eigenlijk het hele eieren eten. SInds ik ruim een maand geleden ben verhuisd heb ik geen tv. Dat wil zeggen: ik héb wel een tv, maar geen aansluiting. Mijn huisgenote 1 muur verder wel, maar daarvoor moet er in de muur geboord worden en da's een klusje voor mijn huisbaas. Een kabel trekken is ook irritant want dan kunnen we onze deuren niet afsluiten.
Niet dat ik het mis hoor, die tv. Het nieuws en wat andere programma's van de publieke oproep (keuringsdienst van Waarde, Mooi weer de Leeuw, Andere Tijden) bekijk ik gewoon op internet (dat heb ik dan weer wél) via uitzending gemist.
Tja en de rest van de programma's: ach... ik heb niet echt het gevoel dat ik daar veel aan mis.
Ik had net besteld toen de deur achter me openvloog. Terwijl ik omkeek werd ik vol geraakt door een hagel van harde dingen.
Instinctief kneep ik mijn ogen dicht en trok ik mijn schouders op, maar toch: Au!
Nog voordat ik me boosmaken kon zag ik de projectielen op de grond liggen waarmee ik geraakt was: pepernoten...
Alle eventuele boosheid maakte meteen plaats voor een brede glimlach.
Verdomd, realiseerde ik me, 't is bijna Sinterklaas...
Over sneeuw gesproken: OSX 10.4 Tiger - het besturingsprogramma voor de Mac - heeft een weer-widget. Zeg maar een weerprogramma. Die laat 't actuele weer zien, met een voorspelling voor de komende dagen. Zon had ik al zien verschijnen en regen ook. Maar sneeuw is nieuw en wat ziet dat er cool uit!
En dan is er ook nog verschil tussen veel en weinig sneeuwval.
U weet wel, die verse sneeuw die kraakt onder je schoenen of banden. Duidelijk heel wat anders dan die dikke laag sneeuwpulp van vanmorgen. Die is niet leuk.
Vraag maar aan mijn ijskoude, drijfnatte schoenen en voeten. En dan heb ik maar tien minuten hoeven fietsen.
Brrrrr...
Zo'n weekend vliegt voorbij. Zondagavond zo tegen tienen heb ik dan altijd zo'n 'hee shit, dat had ik ook nog willen doen'-gevoel. Maar ja, dan is het weekend eigenlijk al weer voorbij. En dan neem ik me voor om komend weekend...
Nou ja, altijd hetzelfde liedje dus...
En daarmee is dit hoofdstuk dan hopelijk afgesloten.
A Retrospective - Henri Cartier-Bresson
23 december 2005 t/m 2 april 2006
Foam - Amsterdam
Cartier Bresson stond bekend als de fotograaf van ‘het beslissende moment’.
De tentoonstelling laat een overzicht zien van werk en leven van de fotograaf en zal daarnaast weergeven wat de fotograaf op die ‘beslissende momenten’ bewoog en wat hem beïnvloedde.
Deze prachtige tentoonstelling heb ik vorig jaar augustus min of meer bij toeval gezien in Berlijn. Cartier-Bresson was 8 dagen eerder overleden en daardoor ontstond er de laatste dagen van de expositie zo'n toeloop op de expositie dat ze 'm hebben moeten verlengen. Waardoor ik 'm nog net op tijd kon bekijken.
Echt een aanrader als je ooit eens een keer een camera hebt vastgehad of denkt vast te gaan houden.
Terwijl ik geniet van een kopje Cappuccino bij de Hema heeft de familie aan de tafel achter mij een probleem: ze willen kleren kopen bij de Zeeman, maar is de Zeeman? Vragen durven ze het eigenlijk niet.
Na een hoop heen-en-weergepraat (vraag jij het, nee jij...) trekt er één van de dames de stoute schoenen aan en vraagt fluisterend aan het meisje of zij misschien weet waar de Zeeman te vinden is.
Waarop het meisje aan de kassa op luide toon haar collega aan de andere kant van het restaurant raadpleegt: "HERMAN, WEET JIJ WAAR DE ZEEMAN ZIT?"
"Pssst...", probeert de dame nog met haar wijsvinger voor haar mond en het schaamrood op haar wangen, maar ja...
Oei... zou het kunnen dat SBS6 ons allemaal voor het lapje heeft gehouden. Dat er helemaal geen mus is doodgeschoten, maar dat SBS6 dat persbericht de wereld heeft ingeholpen om meer kijkers te trekken (na de teleurstellende kijkcijfers van de afgelopen jaren)?
Gert-Jan denkt van wel...
(met dan aan smileyzzzzzz voor de link, gelezen in de comments bij Chris)
"Het lijkt er op dat we niet meer hoi-en", fluisterde ik tegen de broodjes.
We hoi-en weer, geloof ik.
Persbericht. Voor onmiddelijke publicatie.
Domino D-Day uitgesteld.
Ondanks onze grote veiligheidsvoorzieningen is het een huismus gelukt om de hal van Domino D-Day binnen te vliegen. De verdwaalde vogel heeft op zoek naar een rustplek zo'n 23.000 stenen omgestoten.
Wij gaan proberen de vogel op een zo diervriendelijke manier te vangen. Dat hierdoor schade aan het uitgezette parcour ontstaat is onvermijdelijk maar noodzakelijk. Hierdoor is de huidige Domino D-day Deadline niet meer haalbaar.
Wij hebben daarom unaniem besloten Domino D-Day uit te stellen, voor zo lang als wij nodig achten, aangezien wij het welzijn van dieren boven het commerciële belang plaatsen.
Dit geeft ons de kans de vogel in alle rust vangen en hebben wij ruim de tijd om het parcours daar waar nodig opnieuw op te bouwen.
Om de huidige datum te handhaven zouden wij een rigoreuze maatregel moeten nemen, namelijk het dier afschieten.
Dit is echter niet aan de orde; nogmaals wij stellen het welzijn van dieren boven elk commercieel belang. Bovendien zouden wij dit op geen enkele manier kunnen verantwoorden tegenover onszelf, het publiek, de vrijwilligers, de sponsors, de artiesten en de omroepen. Een dergelijke actie zou buiten alle proporties zijn.
We danken alle vrijwilligers, sponsors, artiesten en omroepen voor hun fantastische inzet tot nu toe en wij weten zeker dat wij weer op hun enthousiaste medewerking kunnen rekenen zo gauw de situatie weer normaal is.
Wij weten als geen ander dat we niemand met een dode mus blij kunnen maken.
Einde persbericht
Nee, het moest zo nodig zo... (klik)
Want wat is nu één dode huismus als Hare Zangerigheid Anastasia zelve de Eerste Steen komt omstoten.
Natuurlijk heb ik geprobeerd om een gesprek met haar aan te knopen. Door bijvoorbeeld te vragen hoe ze toch zo bruin was worden.Vragen naar de bekende weg schoot niet op : door de vakantie natuurlijk. En daarmee was het dan ook eigenlijk allemaal we gezegd.
Het broodjesfluisteren was een nieuwe opening. Zeker omdat zij er een dag later op terug kwam.
Ik besloot haar te vragen om samen 'ns een keer wat te gaan drinken. In een creatieve bui maakte ik een visitekaartje met mijn naam, telefoonnummer en e-mailadres. Het kaartje had ik uitgesneden in de vorm van een snee wit brood en onder mijn naam had ik de titel 'Broodjesfluisteraar' gezet. Geheel in stijl dus.
Het duurde uiteindelijk drie spannende dagen voor ik haar weer zag. Ze had haar haren een andere kleur gegeven, zag ik.
Ik complimenteerde haar met de nieuwe kleur en zei toen: "ik ga je iets geven, maar misschien vind je het helemaal niet leuk. We zeggen nu al zo lang 'Hoi' tegen elkaar, misschien wordt het eens tijd dat we 'ns wat gaan drinken samen".
Ondertussen haalde ik het kaartje uit mijn portemonnee en gaf het aan haar.
Ze las de tekst en het deed haar glimlachen. "Op het moment ben ik erg druk", antwoordde ze.
"Geeft niet", zei ik, "het hoeft ook niet a la minuut".
Ik hoop dus dat ze bedoelde dat ze het op het moment erg druk heeft en niet iets van "Nog één woord en ik pak m'n pepperspray".
Vandaag is het alweer 16 jaar geleden dat de Berlijnse Muur viel. En mijn liefde voor Berlijn ontstond.
bron: wikipedia
Eigenlijk ken ik het meisje al een hele tijd. Nou ja, kennen. We komen elkaar steeds tegen in de supermarkt. En dan zeggen we 'hoi' tegen elkaar.
Zij is daar ooit mee begonnen. Uit het niets was ze daar opeens...
"Hoi!", klonk het enthousiast. Ik keek op en keek haar enigszins verbouwereerd aan. Ik kon me niet herinneren dat ik haar ooit eerder had gezien. Ik hoi-de terug.
Wekenlang heb ik me afgevraagd wie zij was. Hoe ik haar kende en zij mij. Misschien was ze een klant van het bedrijf waarvoor ik werk. (Of pijnlijker: de vrouw van een klant). Maar nee, niets van dat alles.
Weken en maanden verstreken. En ondertussen hoi-den we.
Ik sta in de rij voor de kassa in de supermarkt. Er staan een aantal mensen achterme dus ik heb mijn boodschappen compact op de band gezet. Erg compact, zelfs de zak met bolletjes staat rechtop. Uiteraard wil die niet blijven staan en dus zet ik 'm een aantal keer opnieuw rechtop.
"Blijf" zeg ik al wijzend tegen de zak bolletjes. Het meisje voor me kijkt om. De zak met bolletjes valt weer om.
"Blijf", zeg ik nog een keer. En de zak met bolletjes blijft staan.
"Ik ben een broodjesfluisteraar", zeg ik tegen haar en ze glimlacht.
De volgende dag sta ik weer in de rij, geen mensen achter me in de rij dus mijn zak met bolletjes ligt gewoon op de band. Voor me is het meisje van gisteren bezig met afrekenen. Ze kijkt naar mijn boodschappen en ziet de zak met bolletjes liggen.
"Hey" zegt ze al wijzend naar de zak met bolletjes die niet staat, maar ligt.
"Deze heb ik nog niet getraind", zeg ik.
We glimlachen.
Al zolang ik een Kronan heb, vraag ik me af in hoeverre hij afwijkt van z'n eh... voorvaderen. Want de huidige Kronan is gebaseerd op de fiets van het Zweedse leger en eigenlijk niet meer dan dat.
Het lijkt er op dat vriend R. een origineel exemplaar heeft gespot in Letland Estland, in de (studenten)stad Tartu notabene. Op de voorvork lijkt de blauw-gele vlag geplakt. Dat kan toch eigenlijk niet missen...
Thanks R.!
Webloggen is delen. Dat vind ik tenminste en ik heb het gevoel dat ik te weinig van mezelf deel met u, de lezer.
Laat ik daar eens een eind aan maken en beginnen met deze foto's.
Egotrip? Mwah, niet echt. Deze foto's waren ooit bedoeld voor een website, die er in die vorm eigenlijk nooit gekomen is.
Acht jaar geleden gemaakt door een pro fotograaf (Bernard Vischer) als wederdienst voor wat scanwerk.
|
|
