Bellenblaas
Ik zat op een bankje op het station. Moe van het gestruin door de stad, murf van de hooikoorts en het slaaptekort dat blijkbaar gepaard gaat met de zwoele nachten. Het waaide en dat maakte het wachten in de hitte gelukkig wat aangenamer. De trein had ik zojuist gemist.Voor me zat een verliefd stelletje op het perron in de zon. Te genieten van het mooie weer en van elkaar.
Opeens waren daar die flesjes bellenblaas. De bellen werden geblazen, grote en kleine. Eerst nog eigenhandig, maar al snel werd het 'zware werk' overgelaten aan de wind, die blies immers krachtiger en had een langere adem. De bellen volgden het grillige spoor van de wind over het perron en de rails.
Het schouwspel had iets ontwapenends en iets magisch. Gebiologeerd volgden we de zeepbellen tot ze kapot sprongen, in de lucht, op het perron of tegen een pilaar. Heel even was ik het vergeten, de vermoeidheid en zelfs de hooikoorts.
Heel even want toen werd de rust ruw verstoord door de aankomst van de trein waar we al die tijd op hadden zitten wachten.
Bellenblaas is cool!