Het komt soms wel erg dichtbij
Nog niet helemaal wakker stapte ik maandagochtend op m'n fiets om naar m'n werk te gaan. Ik kwam echter niet erg ver. De straat bleek namelijk compleet afgezet met rood-witte linten. Politieauto's stonden midden op de straat. En verder op nog meer linten.Hoe ik met al die afgesloten wegen nu op mijn werk moest komen, vroeg ik een van de agenten. En hij vertelde me hoe ik om moest fietsen.
Pas na zijn uitleg drong tot me door dat iets hier toch niet normaal was. Ik vroeg 'm wat er precies gebeurd was. De volgorde van de vragen deed de agent verbaasd glimlachen. Hij zei dat ze het ook nog niet precies wisten en dat ik het nieuws maar in de gaten moest houden.
Ik fietste naar m'n werk en kwam te laat.
Later op de dag vernam ik er dat er een vermoorde man was aangetroffen, op het fietspad. En dat het een stuk verderop in de straat was gebeurd dan de lintafzettingen van die ochtend deden geloven.
Mogelijk was het een afrekening, het onderzoek loopt nog.
De regionale oproep liet bij het nieuwsbericht een foto van een persoon onder een laken zien. Beelden zoals iedereen zo langzamerhand wel kent van tv. Maar dat die foto bij mij in de buurt genomen was, was wel een rare gewaarwording.
Ik weet niet wat ik er van moet vinden. Gek genoeg ben ik niet geschokt. Misschien komt dat omdat het niet direct op mijn stoep gebeurde, maar echt een stuk verder op. Of misschien stop ik het gevoel wel weg.
Maar dit voorval stemt wel tot nadenken; moet ik dit zien als een eenmalig incident en me verder geen zorgen maken of is mijn buurt opeens het domein geworden van zware criminelen.
Het lijkt me bizar. En het stompt je ook af denk ik. Ik had het er laatst nog over, dat meer dan tien jaar geleden schietpartijen ons deed denken aan Amerika. Nu is het hier zelfs heel normaal, voor je het voor zover normaal kan noemen …