Zie de maan...
Voor het eerst in jaren (misschien wel 10) rook het hier op het HQ weer ouderwetsch naar rubbercementlijm en lag de vloer bezaaid -want zo hoort dat- met snippers papier en stukken karton.
Geknutseld werd er en gedicht. Tot laat in de avond.
En het resultaat - als ik zo onbescheiden mag zijn (dat ben ik anders nooit) - mocht er dan ook best wezen.
Zie hier het gedicht en hier de surprise (de surprise ja, niet het kado).
Kortom, het werd een heerlijk avondje.
Geen reacties