Tijd om na te denken
Dat meisje gaat niet mee!, riep de conducteur naar zijn collega's. En de trein vertrok inderdaad zonder haar.
"Zo, zei de conducteur, nu heeft ze een half uur om na te denken waarom ze niet mee mag".
Tien minuten eerder werd er op het perron omgeroepen dat alleen het voorste treinstel verder ging en het achterste hier bleef. Desondanks stapten er nog mensen in de achterste trein.
In de trein werd nogmaals omgeroepen dat het achterste deel niet verder zou rijden. Zichtbaar geërgerd verlieten de mensen haastig de achterste trein.
Eén meisje was te laat, de deuren waren gesloten voor ze de trein verlaten kon. Ze bonste met haar vuisten op de ramen. Ik riep naar de conducteur.
De deuren openden. Al rennende naar het voorste treinstel bedankte ze me.
"Had je nou niet gewoon kunnen luisteren?" riep de conducteur naar haar.
"LUL!" was haar antwoord.
En dat terwijl conducteurs over het algemeen toch best aardig zijn. Maar soms ontmoet je inderdaad een ge?niformeerde schapevlek.
Lang geleden, toen ik nog jong, lomp en onbesuisd was, heb ik eens tegen een vergelijkbaar sujet gezegd dat het me niet verwonderde dat er af en toe een conducteur een vuist onder z’n pet kreeg.
Daar is destijds de spoorwegpolitie nog aan te pas gekomen. De man ervoer het als een bedreiging (en dat al in 1991!), hoewel ik het meer als een nuchtere constatering bedoeld had.
Enfin, ik ken het verschijnsel.