Een soort van een stokje...
Dit is fragment nummer 191 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.
'Ik ben te goed voor Rap.''Nog wel. Maar Hank Dussen heeft plannen. Als Rap tweede klasse speelt, komen er nog een paar jongens bij en dan kan Rap promoveren. Dan speelt Rap eerste klasse.'
Ik zeg niets.
'Jij betaalt me terug door twee jaar lang bij Rap te blijven. Jij hebt een vergunning vanwege je huwelijk met Aleida en je kan hier blijven zolang dat huwelijk blijft bestaan, snap je. Het huwelijk is geldig zolang niemand zegt: 'Hé, dat huwelijk van Wembley en Aleida dat klopt niet, mijnheer de agent, want Aleida is helemaal nooit in Afrika geweest.' Of beter nog, misschien zegt iemand wel: 'Ze is helemaal niet met Wembley getrouwd maar met een andere Afrikaan. Kijk maar op deze foto. Ach, ze lijken allemaal zo op elkaar, mijnheer de agent.' ' Hij doet gekke stemmetjes, zoals de tandeloze verhalenverteller die een kring kinderen om zich heen heeft verzameld.
Ik ben geen kind. Ik luister niet.
Leolo zegt: 'De wereld is hard. Je moet zien wat je hebt en kijken wat je kunt bereiken met het weinige dat je hebt. In het amateurvoetbal gaat geld om, Wembley. Geen miljoenen, maar duizendjes, tienduizendjes, dat wel. Je moet geen onverantwoorde gok nemen. Je moet op zeker spelen. Twee jaar voor Rap en je bent je schuld kwijt.'
'En na die twee jaar?'
'Dan ga je naar de Zwarte Schapen, die geven je zo vijf ruggen tekengeld. Of je blijft bij Rap en je vraagt Rap vijf ruggen. Zo moet je het spelen. Ik help je, Wembley. Ik heb je altijd geholpen.'
Hij legt zijn hand om mijn schouder en staat op. Hij loopt weg.
'Godverdommeteringlijer,' zeg ik.
test, test..