Eenvoud... oja!
Beiden fotografeerden we het bandje dat speelde. En daar bleek nog een verschil: Toen de saxofonist vertelde dat zijn oom die ochtend overleden was en dat hij het volgende nummer speciaal voor hem speelde, liet ik uit respect mijn camera zakken terwijl hij juist zijn camera richtte op de saxofonist en drukte regelmatig af. Speurend naar de loskomende emotie. Journalisitiek gezien natuurlijk een logische keuze.
De tranen bleven uit.
*objectieven
twaalf reacties
Het gaat toch juist om het vastleggen van mooie, ontroerende, unieke momenten.
Daar heb je misschien wel gelijk in. Ik weet het eigenlijk niet. Mijn gevoel zei niet fotograferen.
Ik zou er ook geen moeite mee gehad hebben om te blijven fotograferen. De muzikant kiest er zelf voor het optreden een emotionele lading te geven, waarom zou je dat dan niet mogen/kunnen registreren?
En zoals je in de eerste alinea al opmerkt: door zijn ingetogen Leica zal het blijven schieten van deze fotograaf niet echt de aandacht hebben getrokken.
Ik neem het de fotograaf ook niet kwalijk dat hij door bleef schieten.
Ik koos er op dat moment voor om het niet te doen. Het is een keuze. Iemand maakt een emotioneel gebaar en is op dat moment kwetsbaarder. Voor mij een reden om die foto niet te maken.
Misschien handel ik een volgende keer anders. Misschien ook niet.
Ik merk dat ik in het stukje onbedoeld een link heb gelegd tussen de onopvallende Leica en het wel of niet fotograferen van iets. Dat is niet de bedoeling, deze twee dingen staan los van elkaar.
Allereerste is daar gewoon de ‘eenvoudige fotograaf’ met z’n Leica en daarnaast het verhaal over het verdriet dat je wel of niet fotografeert. Mijn excuses voor de verwarring.
Je gooit de handdoek in de ring als je de echte plaatjes kunt schieten? Je doet net of fotograferen iets kwaads is. Het gaat toch juist om het vastleggen van mooie, ontroerende, unieke momenten. Je bent veel te aardig, jongen! Je legt jezelf beperkingen en barrieres op die er niet zijn. Is het respect of angst?