Rode loper
Soms krijg je kansen die je moet grijpen. Al was het alleen vanwege de (soms steile) leercurve. Zo stond ik tot mijn verbazing aan de rode loper van het Nederlands Filmfestival.
Ik kwam er al snel achter dat backstage-achtige foto’s niet echt bevredigend zijn in zo’n rode loper-situatie. Niet zoals ik ze maakte tenminste en vanaf waar ik stond en me kon bewegen. Met portretten heb je veel sneller een bevredigend resultaat. En daar hoef je niet eens voor te flitsen. Ik begrijp nu ook beter waarom de fotografen de aandacht van de betreffende persoon proberen te trekken, op het moment dat je onderwerp niet in de lens kijkt wordt het meteen een stuk onpersoonlijker, de foto maakt je een soort omstander in plaats van betrokkene.
Geen reacties