Het is erg flauw om het achteraf te zeggen, maar ik had de afgelopen dagen al een beetje een voorgevoel (ik kan het niet benoemen): vriend Mike's grote avontuur bij Be a Moviestar is helaas tot een (wat mij betreft) vroegtijdig eind gekomen.

Na een dag Bootkamp was het voor 'm helaas einde oefening. Zover ik het uit de uitzending kon halen (blijft natuurlijk een vertekend beeld door de montage) waren het vooral de zenuwen die hem parten speelden.

Hoe erg is dat? Zoals Mike al aangaf in de uitzending van vandaag heeft hij ontzettend veel geleerd tijdens het programma. Dat is niet opeens weg nu hij niet meer meedoet. Mike was uitgekozen uit 5000 kandidaten en maakte deel uit van de laatste 30. Dat is en blijft een prima prestatie. Zoals ik al eerder zei: er is niks verloren.

Ik heb geen glazen bol, maar mag ik u voorspellen dat dit echt niet de laatste keer was dat we Mike op het scherm/witte doek hebben gezien (nog los van Horizonica).

Hey, het is Pasen dus vooruit dan maar:

Mijn eerste vakantiebaantje was bij een eierfabriek of hoe zo'n eiverwerkend bedrijf dan ook mag heten.
Zestien was ik en iemand wist wel een vakantiebaantje voor mij (niet dat ik er om gevraagd had, ik had per slot van rekening vakantie). Voor ik het wist stond ik aan de lopende band eieren te 'schouwen'.
Dat was vrij simpel werk: je bekeek de eieren die over een lichtbak voorbij kwamen rollen en haalde de vieze, misvormde en bloedeieren eruit.
Met Arbeidsvitaminen op de achtergrond was dat best goed vol te houden en ondanks dat het buiten bloedheet was was het binnen lekker koel. En hee, ik verdiende wel effe de enorme som van F 2,50 per uur bruto. Ik werd schatrijk, dacht ik.

Een paar dagen later werd ik op een andere plek ingezet: traytjes met eieren in dozen stoppen en de volle dozen (27 kilo eieren) stapelen op pallets. Maar deze lopende band had iets onlogisch: de dozen werden eerst machinaal aan de bovenkant dichtgeplakt en moesten dan overgetild worden op een andere lopende band waar een tweede machine de onderkant dichtgeplakte.

Het laat zich raden wat iedere nieuweling overkwam: bij het overtillen (de dozen hadden handige handvaten, dus daar pakte je ze als eerste vast) zakte er 27 kilo aan eieren door de ongeplakte bodem en de complete inhoud viel vervolgens op de grond.
Voor opruimen tijdens het werk was geen tijd en dus werd de lege doos over de eierstruif gedrapeerd. En hup, de volgende doos, met de vingers aan de bodem deze keer. De hele fabriek stonk daardoor naar nat karton en rauwe eieren. Yak!

Opnieuw werd ik naar een andere plek gedirigeerd (men rouleerde van werkplek naar werkplek).
Ditmaal moest ik de machines aanvullen. Daar bleek ik totaal niet voor geschikt. Ik kon de machines gewoonweg niet bijhouden.
Had ik net de ene machine bijgevuld, was de andere al weer bijna leeg. En dat bleef maar doorgaan, de hele dag. Het was een complete nachtmerrie. Ik hunkerde naar elke pauze.

Twee verschrikkelijke weken heb ik het volgehouden. En toen was het echt, écht genoeg.

Ik heb toen twee dingen besloten:
1. Ik kies voortaan mijn eigen werk uit.
2. Ik zal alles in het werk stellen om nooit, maar dan ook nooit meer aan de lopende band te staan.

Het Vondelpark is te koop. Nee, echt! En ook jij kunt eigenaar worden van een stukje (amsterdams) Vondelpark. Nouja, virtueel dan.

En anders dan dat je een lapje Maan of een ster koopt komt het geld niet terecht in de zak van een gladde zakenman, maar wordt het gebruikt voor de renovatie van het Vondelpark.
En da's een goed ding. Want het is er fijn vertoeven daar in het Vondelpark, zo hebben we al meerdere malen ondervonden.

Vriend G. en ik hebben samen een stukje gekocht, nabij het beeld Kosmos.

Wie volgt?

Zoveel verstopte paaseieren heb ik tot nu toe gevonden. Ik moet er dus nog 15 vinden. Ze horen bij de weblogmarathon van 10e en luna en zijn verstopt op allerhande weblogs.
Terwijl je zoekt vliegt de tijd voorbij (laat dat nu net de bedoeling zijn) en voor je het weet is de weblogmarathon voorbij. Maar een paar minuten geleden begon ik me af te vragen waar ik het eigenlijk voor doe? Ik bedoel: met de hoofdprijs kan ik eigenlijk maar weinig. Of zou je er bijvoorbeeld ook slagroom mee kunnen kloppen? Nee, ik denk het ook niet.

Update: het is 11.00u geweest, de zoektocht is voorbij...

Update 2: Uitslag is bekend en nee niks gewonnen... Niet dat dat zo erg is overigens.
Chell vond maar liefst 55 eieren en won de eerste prijs, Pat werd verdiend tweede met 53 gevonden eieren.

Meedoen is belangrijker dan winnen, hoor je dan te zeggen, toch?
Eind goed, al goed. De dames hebben het 'm weer geflikt.

Volgende marathon weer in oktober, dames?

Daarnet is de zomertijd ingegaan. Een sprong in de tijd, nouja vooruit, een klein sprongetje dan. Met het inleveren van dit uur (en het vooruit schuiven van de klok) schijnen we 14 miljoen euro te besparen op 's Lands energierekening. Omdat de verlichting een uur later aangaat en dus een uur minder brandt.

Dat klinkt allemaal heel erg nobel van de overheid natuurlijk, maar men vergeet even te vermelden dat dit bedrag in het niet valt bij de sloten met geld die we hadden kunnen besparen met het niet uitvoeren van de Betuwelijn en voorkomen van de bouwfraude...

Of ben ik nu een ouwe zeur aan het worden?

De vriendin van vriend R. zit vanwege een stage een halfjaar in Frankrijk. Nu moet een beetje relatie dat wel aankunnen, maar zo'n grote afstand tussen twee geliefden is natuurlijk niet leuk.
Gisteren trok vriend R. de stoute schoenen aan en besloot te gaan liften (want student) naar Frankrijk om de Paasdagen bij zijn vriendin door te brengen.

*smelt*

Jawel, de weblogqueens Luna en 10e doen het gewoon nóg een keer: een monsterlijke 23 uur webloggen, de zomertijd tegemoet.
Aanstaande zaterdag (26 maart) beginnen ze om 12.00u en ze gaan (de hele nacht) door tot zondag 12.00 u.

Alles is -hoe kan het ook anders- in woord en beeld te volgen op de speciale weblogqueens-site.

You go girls!

Het regende toen ik vanavond naar huis fietste. Mijn regenpak lag uiteraard thuis. Dat lijkt wel een wetmatigheid: zolang je je regenpak bij je hebt, regent het niet.
Ik werd er zelfs een beetje chagrijnig van, van die stomme regen. Gelukkig had ik vanochtend mijn iPod Shuffle in mijn jas gestopt. En wat was het eerste nummer dat hij speelde? Sonne, van Rammstein. Nou ja zeg!
Vrolijk werd ik er van en de regen kon me opeens niks meer schelen.

In de Papaul-uitzending van afgelopen week verving Paul de Leeuw het hoofd van het standbeeld van Pim Fortuijn door het hoofd van Geert Wilders. Een onmiskenbaar signaal dat Paul daar afgeeft, dacht ik zo.

Om een en ander in perspectief te plaatsen, moet je eigenlijk de hele uitzending bekijken.

Vriend R. tipte me over dit project. De ontwerpster vond het jammer dat er in Berlijn geen wilde dieren rondlopen en daarom heeft ze er een aantal uitgezet. Overdag zoek je overigens tevergeefs naar de dieren; je kunt ze alleen 's nachts vinden door ze te vangen in het licht van de koplampen van je auto of de lamp van je fiets.

Eh... nou eigenlijk wel. En eigenlijk is het allemaal de schuld van Elger. Die vond mijn oude nieuwe url niet goed genoeg.

"Eigen domeinnamen zijn zóooo 2004", probeerde ik nog, maar daar trapte Elger niet in. Ik móest echt mijn eigen domeinnaam nemen.

Nou ja, u weet wat ze zeggen: If you can't beat them, join them. Kortom: vanaf heden ben ik een Punt Ennel. DidotCicero Punt Ennel wel te verstaan.

En van mij aan u dus het vriendelijke verzoek om voor voorlopig voor de laatste keer (beloofd!) uw links aan te passen...

Ondertussen wordt u wel automatisch omgeleid. Dat dan weer wel.

Dit plaatje wilde ik u niet onthouden: de locatie waar wij figureerden voor de film Horizonica. Dit vredige plaatje zou weldra verstoord worden door massa's -naar het slot optrekkende- zombies.
Brrrrr. Eng!

(via)

Ik heb eigenlijk niks met programma's als Idols. Misschien komt omdat ik geen band had met de mensen in het betreffende programma. Maar daar is verandering in gekomen.

In een impulsieve bui heeft vriend Mike zich opgegeven voor het programma Be a moviestar. Waarna hij prompt werd uitgenodigd om auditie te doen en zich daar doorheen worstelde.

Maar de strijd is nog niet gestreden. De auditie was uiteraard pas de eerste hindernis. Het kaf van het koren enzo. Mike - en hij niet alleen - krijgt nog heel wat voor z'n kiezen en zal alles uit de kast moeten halen, keer op keer.

Goed, ik ben verre van een deskundige. Maar voor wat het waard is: ik denk dat Mike zeker een kans maakt.
Hij heeft genoeg creatief talent in z'n flikker en meer dan genoeg inzet om het tot in de finale te redden.

En mocht Mike dan tóch tussentijds uitvallen, dan is er niks verloren. Geen wereld die instort en geen droom die uiteenspat. Gewoon een hoop bijgeleerd en gezien waar je grens ligt.

En dan heb je -wat mij betreft- bijvoorbaat al gewonnen.

(Bij de dames gaat Nadine hoge ogen gooien, let maar eens op.)

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik heb zojuist voor het eerst van mijn leven een plaatje aangevraagd. Medeblogger Elger heeft dinsdag's namelijk een radioprogramma op ActionRadio.
Even stemmen op de site... en jawel: nog geen twee minuten later hoor ik mijn nummer over het internet schallen. Stiekem toch wel leuk... (Elger, thanks!)

Soms leer je dingen alleen 'the hard way'. Zo moest er bij vriend R. een harde schijf crashen en moest ik een paar stommiteiten begaan voordat ik er van overtuigd raakte dat een (externe) backup eigenlijk wel heel erg handig is.

Heb vandaag de knoop doorgehakt en een LaCie d2 Extreme gekocht; een lekker snelle externe harddisk van 160 Gb.

Fabrikant La Cie is niet kinderachtig: de drive heeft 3 verschillende poorten (USB 2.0, FireWire 400 en FireWire 800) en de daarbij behorende kabels zitten gewoon standaard in de doos. Eigenlijk heel logisch, maar je zult er van opkijken hoeveel fabrikanten geen usb- of firewirekabel meeleveren. En dat onder het mom van: u heeft vast nog wel zo'n kabel liggen, dus wij doen 'm d'r gewoon niet bij...

Zojuist vond ik deze serie kaarten van Der Maus terug. Ik heb ze afgelopen augustus in Berlijn gekocht. Toen ik ze zag staan moest ik erg hard lachen om het slimme idee (net trouwens weer): deze kaarten moet je namelijk per stuk kopen. Samen vormen ze het rechter beeld. En niemand koopt natuurlijk alleen de voeten of de oren... Zo verhoog je je omzet x4...

Ik heb vroegah (ja, dat is al weer vele jaren geleden) veel gekeken naar die Sendung mit der Maus. De kindertelevisie in Nederland stond toen nog in de eh... kinderschoenen en dus keek ik (en vele leeftijdgenoten met mij) naar de duitse zenders. Die hadden namelijk wél leuke programma's voor kinderen.

De kleine denneboom was niet zo gelukkig met zijn schaduw.
"Mijn schaduw maakt mij veel dikker dan ik eigenlijk ben", zo schreef de verdrietige kleine denneboom aan het televisieprogramma.
"Als de wind waait kan je de andere bomen over mij horen fluisteren. Ik schaam me rot. Alsjeblieft, Pimp my Shadow", schreef hij en er viel een traan van hars op het papier.

Het verlossende bericht kwam snel. "Geen paniek, blijf waar je bent, ons team van stylisten en boomchirugen is al onderweg", zo was te lezen in de brief.

En dat was zo. Een week en vele operaties later was daar De Nieuwe Schaduw. De kleine denneboom wist niet wat hij zag. De dikmakende schaduw was veranderd in de machtige schaduw van een grote loofboom... Wow!

Ik heb dit vette shirt besteld bij Buutvrij.