Ik had een plan, vandaag. Of liever een planning.
In het kort kwam het er op neer dat ik first-in-line om 18.00 u MacOS 10.4 Tiger in ontvangst zou nemen, installeren en er overbloggen, zoals Joli(e) en Bas terecht verwachtten, gelet op hun reacties bij het vorige postje. Dit was me bij de vorige twee versies van MacOSX ook gelukt. En drie keer is scheepsrecht.

Helaas liepen de werkzaamheden op m'n werk uit waardoor ik pas tegen 18.30u mijn exemplaar in ontvangst kon nemen. Geen scheepsrecht dus, maar ach... who cares?
Het was gezellig bij de dealer, op zo'n dag als deze kom je altijd oude bekenden tegen, dus bleef ik nog wat hangen bij de Macdealer en vervolgens moest er eigenlijk ook nog gegeten worden, kortom het was pas tegen 20.30u dat ik Tiger geïnstalleerd had.

Eerste reactie: Tiger loopt als een trein. Bij sommige programma's heb je het gevoel dat je op een totaal andere computer aan het werken bent, Apple heeft bijvoorbeeld het emailprogramma Mail een totaal nieuw uiterlijk gegeven.

Terwijl ik wat zat te spelen met de nieuwe functies van Tiger (en tussendoor dacht over dit postje) sprak ik via de MSN met Elger over Skype en ik besloot 't meteen te installeren.
De eerste belpoging bleek geen succes. Het toeval (?) wil dat Elger midden in de opname van z'n podcast zat en deze poging is dan ook na te luisteren in Elger's E-cast nummer 10.
De tweede belpoging lukte wel en zo kon het gebeuren dan Elger en ik ruim een uur en een kwartier aan het Skypen waren. Erg leuk! Overigens met dank aan vriend R., die mij wees op de ingebouwde microfoon van mijn iBook.

Het zal wel een paar dagen duren voor ik definitief mijn mening over Tiger heb gevormd...

JoePieSie is een grote jongen op breedbandgebied en voor wie dat nog niet wist hebben ze dat nog even aanschouwelijk gemaakt.

Wandelend door Utrecht deed mij muziek van buitenaf mijn iPod uitzetten. Dat gebeurt niet zo vaak, want meestal gaat dan het volume wat omhoog.

De muziek bleek vanaf een piepklein bootje in de gracht te komen. Terwijl het bootje (met de passende naam 'De Notedop') pirouette na pirouette draaide, zong de man al draaiend aan het orgel de vocalen van - ik meen - een opera.
En alsof dat nog niet genoeg was, speelde hij tussendoor ook nog enkele partijen trompet. Een waar schouwspel!
Dat de man ook nog eens bschikte over een flinke dosis humor bleek bij de afkondiging: Dames en heren, bedankt voor uw aandacht en we zien elkaar terug op de reünie...
(stilte)
Die is over een minuut of 5 bij de volgende brug!

Ik begin me nu wel zorgen te maken: als e-mailen al slechter is dan canabis, dan moet webloggen haast wel slechter zijn dan cocaïne! Oei!

Wordt het dan niet eens tijd dat we een zelfhulpgroep gaan oprichten? Ik denk aan de B.A.: Bloggaholics Anonymous...

(bron: Metro - 23/04/2005)

...je een speciale kortingskaart krijgt. Dat stemt tot nadenken...

Wat lees ik nu op Superolog? K-oZ Collective heeft de Rob Acda Award in de wacht gesleept!
Geweldig! Gefeliciteerd, mannen! *dansje*

Kom op platenbazen en -bazinnen, waar blijft die vette platendeal...

Er zijn niet veel programma's waar ik voor thuis blijf. Als ik er zo overnadenk eigenlijk niet één. Aan de andere kant zijn er ook programma's waarvan ik vergeet dat ze het bekijken waard zijn en die ik dus eigenlijk steeds opnieuw ontdek. Andere tijden is zo'n programma. Aan de hand van recente gebeurtenissen wordt er teruggekeken naar wat er vroeger gebeurde bij vergelijkbare situaties. De uitzending van zaterdag (herhaling) heette 'de RAF in Nederland' en liet zien hoe Nederland in de jaren '70 omging met de dreiging van terrorisme en hoe haaks dat staat op hoe er nu wordt gereageerd op diezelfde terroristische dreiging. Absoluut fascinerend om te zien. Terug te kijken bij Uitzending Gemist.

En nu we het toch hebben over tv: twee programma's die ik met veel plezier bekijk (al ben ik verre van een techneut) zijn Discovery's Scrapheap en Mythbusters. Het zijn overigens wel gevaarlijke programma's: zonder dat je het weet steek je er wat van op...

Blogcamp 2005 belooft heel leuk te worden. Maar... zo'n meerdaags evenement schreeuwt om een slaapplek. Iets wat ik nog niet had. Slapen onder de sterrenhemel klinkt heel romantisch, maar ik heb toch liever iets tussen mij en de sterrenhemel, al was het alleen maar om het hemelwater tegen te houden. En de muggen.
Uiteraard wordt het schitterend weer, maar toch.

Vrijdag ben ik op zoek gegaan naar zo'n draagbaar onderkomen. Ongelofelijk wat hadden ze in de Winkel voor Draagbare Onderkomens(tm) een ongelofelijke keuze. En fascinerend om te zien hoe breed het begrip 'tweepersoons tent' is.
Ik bedoel: er waren tentjes bij waar je alleen met z'n tweeën in paste als je bovenop elkaar ging liggen en dat alleen als je eerst nog een kuil ter grootte van een persoon onder je tent had gegraven.
Maar goed: na veel wikken en wegen -geen idee of en wanneer ik 'm weer eens nodig zal hebben- is het uiteindelijk deze geworden.
Kijk 'm eens eh... Glimmen ;)

Zaterdag werd ik wakker in een stad met een andere naam. Hadden ze stiekem -als dieven in de nacht- de stad hernoemd. En niet alleen de stad. Ook het station, diverse straten en pleinen, het voetbalstadion en weet-ik-wat allemaal.
Als cadeautje voor een ex-directeur die voor de honderdste keer jarig was. Gelukkig was alles weer terugveranderd toen ik zondagochtend wakker werd. Of ik heb het allemaal gedroomd. Dat kan ook...

Dit geurtje (Burberry Brit) gebruik ik al een paar maanden. Nou niet bepaald de goedkoopste, maar wel een vriendelijk luchtje. Ik weet niet hoe het bij u is, beste lezer, maar ik heb een hekel aan geurtjes die zo ontzettend aanwezig zijn. Zo een die na twee uur na vertrek van de 'drager' nog in het gebouw hangt.

Ontdekt heb ik deze geur overigens via zo'n miniscuul proefflakonnetje. Ik heb lang gezocht naar een dergelijke geur en was erg blij dat ik eindelijk een geur had gevonden die bij mij paste.
Toen het flakonnetje leeg was, ben ik naar de winkel gegaan voor een 'volwassen' flesje. Bleek tot mijn verbazing dat ik al die tijd geen heren- maar een damesgeur had gedragen. Terwijl 'ie helemaal niet ruikt als een typische damesgeur... Tsk.

Het hulpvaardige personeel heeft me toen nog de herengeur laten uitgeproberen, maar die vond ik stukken minder lekker ruiken. Veel scherper. En dus gebruik ik gewoon, heel eigenwijs, de damesversie.

Hier kleeft echter één nadeel aan: de verkoopsters willen 'm altijd als een cadeautje inpakken. Oh, en als ze er een ander proefflakonnetje bij doen, is dat altijd een damesgeur. Of een of andere creme.
Goed... dat neem ik dan maar op de koop toe.

Dezelfde broek, dezelfde tas, dezelfde fiets en ach... zij houdt niet zo van spijkerstof, maar qua kleur komt het aardig overeen. De hele wereld mag het weten: wij horen bij elkaar!

Macgebruikers over de hele wereld keken er al een tijdje naar uit en in het geruchtencircuit doken er al een aantal mogelijke releasedata op, maar vandaag is het grote nieuws officieel bekend gemaakt: vrijdag 29 april komt MacOS 10.4 "Tiger" uit.
Zo'n release is altijd weer iets bijzonders. Mac-dealers maken er die dag altijd iets speciaals van.
Ik denk dat ik die dag maar vrij neem... Het lijkt er op dat Tiger vanaf 18.00 u verkrijgbaar is.
w00t~ !!

Met verbazing heb ik vanavond zitten kijken naar de documentaire 'Bowling for Columbine'.
Ik weet het, oud nieuws, ik ben ongetwijfeld een van de laatsten die 'm nog niet eerder gezien heeft.

Ik was niet alleen verbaasd door de indrukwekkende feiten die er getoond werden, maar ook verbaasd dat een omroep als RTL 5 deze documentaire uitzond. Toe maar! Toegegeven: ik had eerder verwacht dat-ie te zien zou zijn bij een van de omroepen van Ned 3.

Zou RTL 5 dan een andere richting uitgaan?

Net toen ik op het punt stond mijn mening over deze omroep bij te stellen werd de film (en daarna nog vele malen) onderbroken door de reclame en was daar -uiteraard- de sms-quiz met de vraag wie de regisseur was van deze film:
A) Mandy Moore
B) Michael Moore
C) Gary Moore

Tja...

De afgelopen twee dagen zat ik zonder internet. Flauwe grap van mijn huisgenoten of een storing, we zullen het waarschijnlijk nooit weten.
Het voelde alsof ik van de wereld was afgesloten, terwijl dat natuurlijk niet zo was.

Goed, nu de schade weer inhalen :)

Jawel, ook dit jaar organiseert about(:)blank weer de Nationale Omkatdag. De dag waarop een aantal weblogs integraal hun layout vernieuwen. Soort van voorjaarsschoonmaak dus.

Als extra prikkel waren er vorig jaar prijzen te winnen.

Ik zit al een tijdje tegen deze (standaard) layout aan te hikken, dus de Nationale Omkatdag is een mooi excuus.

Meer info volgt... Voor nu: aan de slag!

Gisteren haalde vriend G. mij op van mijn werk, voor een testrit. Hij had een nieuwe ultra kekke fiets gekocht, met megaveel versnellingen. Dat vond hij ook wel wat voor mij, in plaats van mijn blauwe trouwe Zweed. Ik gaf hem mijn sleutels van het slot en na een korte instructie over de versnellingen ging het -uiteraard via een ruime omweg- op huis aan.

G's ultra kekke fiets (click)

Wat me meteen opviel was dat deze fiets heel anders aanvoelde. Uiteraard fietste hij heel licht, maar ook het stuur reageerde meteen op elke verandering in kracht. Dat was wel even wennen; de eerste paar meters zwiepte het voorwiel continue van links naar rechts. Alsof ik nog nooit op een fiets gezeten had, tsk...

Goed, we fietsen en kletsten en we kwamen op voor mij bekende en onbekende plekken. Leuk was dat.
En ondertussen ging het van klik, klik, klik. Want wat doe je als je versnellingen hebt? Gebruiken!
Zuchtje wind: klik, klik, klik. Bruggetje op: klik, klik, klik. Bruggetje af: klik, klik, klik. Verkeersdrempel... nou ja, u begrijpt het wel.
En vriend G. fietste al die tijd naast me op mijn Zweed, zónder versnellingen.

Eenmaal thuisgekomen wisselden we weer van fiets. Meteen was daar weer dat vertrouwe comfortabele gevoel.
Eerlijk is eerlijk: G's fiets rijdt erg prettig, maar ik val keer-op-keer weer voor het zit- en rijcomfort van mijn dikbandige stalen ros.

Onbedoeld eindigde dit fietstochtje in een soort van 1-aprilgrap: Nadat we elkaar een prettig weekend hadden gewenst, was ik nog even doorgefietst naar het centrum en merkte halverwege dat G. mijn sleutels nog in zijn zak had...