Ik zat op een bankje op het station. Moe van het gestruin door de stad, murf van de hooikoorts en het slaaptekort dat blijkbaar gepaard gaat met de zwoele nachten. Het waaide en dat maakte het wachten in de hitte gelukkig wat aangenamer. De trein had ik zojuist gemist.
Voor me zat een verliefd stelletje op het perron in de zon. Te genieten van het mooie weer en van elkaar.
Opeens waren daar die flesjes bellenblaas. De bellen werden geblazen, grote en kleine. Eerst nog eigenhandig, maar al snel werd het 'zware werk' overgelaten aan de wind, die blies immers krachtiger en had een langere adem. De bellen volgden het grillige spoor van de wind over het perron en de rails.

Het schouwspel had iets ontwapenends en iets magisch. Gebiologeerd volgden we de zeepbellen tot ze kapot sprongen, in de lucht, op het perron of tegen een pilaar. Heel even was ik het vergeten, de vermoeidheid en zelfs de hooikoorts.
Heel even want toen werd de rust ruw verstoord door de aankomst van de trein waar we al die tijd op hadden zitten wachten.

Als ik uw pakketje niet in ontvangst kan nemen omdat ik aan het werk ben, waarom laat u mij dat pakketje dan ophalen op een postkantoor dat alleen geopend is tijdens kantooruren (en niet op zaterdagochtend als ik wél vrij ben)?

Update: vriend G. is inmiddels zo vriendelijk geweest om 't pakje op te halen. Waarvoor (hartelijk) dank.

About(:)Blank's Nationale Omkatdag: de dag waarop een aantal weblogs tegelijkertijd hun layout vernieuwen.
Ik heb me nog niet aangemeld, ik hoop maar dat het mij deze keer wél gaat lukken om de omkat op tijd af te hebben.

Ik wilde u nog wat Berlijnfoto's laten zien. Dus ik bladerde wat door mijn fotoarchief in iPhoto. Totdat ik me dit leuke project op de Alexanderplatz herinnerde. Overdag was er niet veel te zien, maar als het begon te schemeren kwam het gebouw tot leven.
De bovenstaande animatie heb ik destijds gemist, maar wel mensen gezien die met hun mobieltje Pong speelden op het gebouw. En liefdesverklaringen. Hier leest u er alles over.
Oh... en die Berlijnfoto's komen binnenkort, heus.

Ik had last van (wat ik zou willen omschrijven als) scheef geluid. Dat wil zeggen: de ene speaker klonk een stuk zachter dan de andere. Irritant is dat. Alsof je bijna doof bent aan één oor.
De oorzaak was mij een raadsel: de stekkers had ik al een keer los gemaakt en opnieuw vast gemaakt, daar lag het dus niet aan. Draden waren ook gewoon in orde. Vaag. Ik zou toch niet een van de speakers opgeblazen kunnen hebben?

En opeens was daar het heldere moment: balans! Ze waren uit balans. Ik zou toch niet per ongeluk een keer de balansvoorkeuren in het geluidsregelpaneel gewijzigd hebben? Ja dus.

Daarom klonk de ene dus harder dan de ander... Dat ik daar niet eerder op ben gekomen...

In de trein zat een japanse vader zijn - ik denk - driejarige dochtertje voor te lezen uit een kinderboekje. De man bleek een geboren verhalenverteller. Door zijn intonatie, timing en enthousiasme bleef ik geboeid luisteren, ook al verstond ik er geen woord van.
En ik was net zo teleurgesteld als het meisje toen het verhaaltje uit was. Nóg één!

Zouden ze in Japan ook van die verhaaltjes uitblazende olifanten hebben?

Voor het stoplicht stond een aantal auto's te wachten. In een van de auto's blies de bestuurder op een compacte trompet (of cornet, geen idee hoe je zoiets noemt).
Toet, toet klonk het. Toet, toet.

Zou z'n claxon misschien kapot zijn?

Het Holocaustmonument in Berlijn is twee dagen geleden officieel geopend. Het is niet alleen een plek om te herdenken, maar het is vooral een waarschuwing naar de toekomst. Vandaar ook dat het geen Denkmal (gedenkteken) genoemt wordt, maar een Mahnmal ('waarschuwingsteken', mahnen = waarschuwen).

Ik heb het monument tijdens mijn berlijnse bezoeken zien 'groeien'. Van vrijwel kale vlakte tot aan vlak voor de oplevering.
De kale enorme vlakte was al indrukwekkend, diezelfde vlakte gevuld met al die betonnen pilaren nog veel meer.

Het is een omstreden monument. Omstreden vanwege de vorm, het uiterlijk en de locatie (vrijwel tegenover de bunker waar Hitler zelfmoord pleegde). En omdat opschudding ontstond toen bekend werd dat een bedrijf dat de anti-grafittilaag aanbracht ergens ver weg verwant was (via overnames ofzo) met het bedrijf dat het gas leverde dat gebruikt werd om de Joden uit te roeien. Waardoor de bouwactiviteiten zelfs een tijd stil hebben gelegen.

Het is misschien wel goed dat het een omstreden monument is. Zolang iets omstreden is, wordt er tenminste over gesproken of beter nog: over gediscusseerd. Discussie is belangrijk; op z'n best ontstaan er nieuwe inzichten en komen mensen nader tot elkaar.

Wat ik wel jammer vind (en dat is eigenlijk de reden dat ik dit stukje schrijf) is dat het monument eigenlijk alleen de Joden herdenkt (nogmaals omstreden). Misschien was het beter geweest om ook de homosexuelen, de roma, de gehandicapten en alle andere slachtoffers erbij te betrekken. Hun leed was er namelijk niet minder om.

Voor wie het monument wil bekijken maar daarvoor niet naar Berlijn wil afreizen is hier een 3D-panorama te vinden.

Update: er is een officiële website (ook in het engels)

Vanochtend kreeg ik het volgende mailtje van GJ:

Beste Mensen,
Blogcamp 2005 gaat niet door.
Mijn excuses aan diegene die reeds enkele voorbereidingen hadden getroffen.
Wie mij kent weet dat ik bijna bij elke meeting aanwezig ben geweest en de meeting in Glimmen is natuurlijk een speciale meeting geworden. Vorig jaar in Glimmen was het fantastisch en ik hoefde er niet lang over te denken om wederom zo'n meerdaagse meeting te organiseren.
Geloof mij nu dan dat ik een goede (persoonlijke) reden heb om het huidige blogcamp af te lassen.
Zoals altijd ga ik niet op details in (stel je eens voor dat ik persoonlijk word), maar ik hoop dat jullie mijn beslissing kunnen accepteren.

GJ blijkt ook gestopt met zijn eigen log. Doordat GJ niet in gaat op de details van zijn beslissing, duiken er hier en daar al speculaties op.
Elger is hard bezig om de puzzel rondom GJ op te lossen, dus ik houd zijn log maar in de gaten.

Ik baal er van dat het niet doorgaat; ik keek er erg naar uit.

-----

Update: Sargasso heeft GJ gemailed (hé, dat kon natuurlijk ook) over het hoe-en-waarom en vervolgens GJ's relaas gepost.
(via Elger)

Na de software update naar 10.4 Tiger toch ook maar 't RAM wat opgekrikt van 512 Mb naar 768 Mb. Het lijkt maar een kleine stap, maar m'n iBook loopt nu echt super lekker...

Bij De Slegte vond ik dit boekje, twee keer Berlijn; eenmaal gezien door de ogen van een schrijver en eenmaal gezien door de ogen van een fotograaf. En dus dubbel zo fijn.

Ik kreeg een stokje, van Elger deze keer. Stokjes worden hier in de bloggosfeer stiekem vervloekt heb ik het vermoeden.
Voor mij is het in iedergeval weer een prikkel om weer te gaan bloggen. Ik heb iets raars namelijk. Als ik meteen blog wat ik heb meegemaakt dan vind ik het heel moeilijk om de juiste woorden te vinden, maar als ik vervolgens een tijdje wacht ben ik het enthousiasme een beetje kwijt...

Maar goed een stokje dus. Een Amélie-stokje. Naar de film die ik niet heb gezien. Al mag het van mij best een 'Hoe goed denkt u zichzelf te kennen'-stokje heten. Maar Amélie-stokje is natuurlijk een stuk korter

Hoe goed ken ik mijzelf eigenlijk?

Ik houd van: cappuccino, Berlijn (en helemaal van de combinatie van die twee), impulsief dingen doen (maar ook van weloverwogen besluiten), naar olie geurende russische camera's, Apple, van Rammstein tot James Brown, verse knapperige broodjes, chocolade, een ontspannende douche, mooie lettertypes, mijn Kronan, mooie achitectuur, fijne post, treinreizen, fotograferen, de Citroen DS "Snoek".

Ik houd niet van: wijn en bier, mensen die zeggen "puntjepuntje had het zo gewild" (dat weet je namelijk nooit), machtspelletjes, steeds weer opnieuw ontdekken dat een terrasje pikken zo gezellig is, uren in de zon liggen, hooikoorts, aangesproken worden door enqueteurs, een webservert die plat ligt, (comment)spam, mensen zonder een spoor van geduld.

Hallo, bent u er nog? Eigenlijk kan ik zo nog wel even doorgaan. Maar misschien is het verstandiger om het stokje snel weer door te geven. Aan Mikenzo bijvoorbeeld.

Ik ben er al zoveel (van von Bitch tot von Den Bosch) tegengekomen, dan kan deze er ook nog wel bij... Fout he?

Pakketjes ontvangen is leuk. Vooral als ze van ver, ver weg komen. En onverwachts arriveren. Dit pakje arriveerde onverwacht, dat wil zeggen: ik wist dat het zou komen; het kwam alleen een stuk sneller dan ik verwachtte.

Het met cyrillische (russische) letters versierde blauwe pakje komt helemaal uit Moskou (u weet wel, van het Rode Plein, wodka en double-O- seven) en in het pakje zit een russische Fed 5c meetzoekercamera. Gekocht op eBay, voor een paar euro.
Ik ben nog van vóór de val van de Muur, dus dat er een pakje komt vanuit Rusland vind ik eigenlijk heul erg spannend. Deze camera is een kopie van een Leica en ik was heel erg benieuwd hoe die kwaliteit was. Leica camera's zijn zelfs tweedehands behoorlijk prijzig en eerlijk gezegd zijn mijn foto's nog niet goed genoeg voor een Leica.
Bovendien heb ik nog nooit gefotografeerd met een meetzoekercamera. Die werkt namelijk iets anders dan een spiegelreflexcamera.

Nee, ik heb geen geld teveel en ik kan inderdaad maar met één camera tegelijk fotograferen, dat is juist.