Toon je liefde voor het straatmeubilair...

Toeb ik vele jaren geleden -als kleine DC- met carnaval verkleed ging als Sjeik vroeg iedereen of de olieprijs nog ging dalen. Wist ik veel dat er een oliecrisis was...

Het jaar daarop wilde ik als spook. Daar kon toch zeker niks mis mee zijn? Maar het kostuum dat ik voor ogen had, werd door mijn moeder afgekeurd.
Het was toen dat ik voor het eerst hoorde over die engerts van de KuKluxKlan.
Een laken zonder punt mocht wel. Maar van mij hoefde het niet meer. Als alle leuke dingen opeens een nare bijsmaak kregen...

Apple heeft vannacht het 1 miljardste liedje verkocht via de iTunes Music store.

"The billionth song 'Speed of Sound' was purchased as part of Coldplay’s X&Y album by Alex Ostrovsky from West Bloomfield, Michigan and as the grand prize winner he will receive a 20-inch iMac, 10 fifth generation iPods and a $10,000 gift card good for any item on the iTunes Music Store. In addition, Apple will establish a scholarship to the world-renowned Juilliard School of Music in his name to commemorate this milestone."

Ben benieuwd trouwens wat deze Alex gaat doen met z'n tien(!) iPods. De muziek die hij kan kopen voor dat geld past met gemak op 1 iPod.

Eén miljard verkochte liedjes (da's dus alleen via iTunes) en nog klaagt de muziekindustrie dat het zo slecht gaat met de verkoop vanwege al het downloadgeweld (Hoe ging dat vroeger eigenlijk met die cassettebandjes?)

Volgens mij zijn ze gewoon hebberig. Het zou mij niet verbazen dat men het illegaal downloaden gebruikt als excuus om de prijzen hoog te houden. (U mag mij uiteraard overtuigen van het tegendeel)

Heel gek: Engels leest prettiger dan Russisch. Al ben ik niet meer te weten gekomen dan ik al wist (wat ik wel hoopte toen ik de russische origineel kocht). Maar om daar achter te komen moet je eerst de engelse versie lezen...

* RTFM: Read The F*cking Manual

 

Een 'belt buckle' maken van het nummerbord van mijn vorige Kronan. Leek me wel stoer, 't ding lag toch niks te doen.
Een proefmodelletje wees uit: dat wordt niks... De gaten van het nummerbord zitten te laag (daarmee komt het bord te hoog) en erg prettig is dat niet. Laat staan praktisch. En over dat stoer zullen we het maar niet hebben...

Zou wel eens te maken kunnen hebben met de opening van het Dick Bruna Huis tegenover het Centraal Museum in Utrecht.

Vast al eerder gepost, maar ik ontdekte gisteren pas het bestaan van SimpleViewer.
SimpleViewer is een makkelijke manier om een elegant ogende fotogalerie online te zetten. Kijk maar eens hier voor een voorbeeld.

En met SimpleViewer iPhoto Export is het nog makkelijker.

Oh, en gratis...

Nouja... geen valentijnspost dus, maar toch. In de brievenbus vond ik wel een setje grappige buttons voor foto/camera-freaks, helemaal uit Canada. Gevalletje inside-humor, dat wel.

Voor de goede orde: Een Holga Bitch is liefhebber van de plastic ultra lowtech Holga-camera, een Flickr Whore iemand die veel tijd op Flickr doorbrengt, een SX-70 slut heeft iets met type Polaroidcamera's en ach... moet ik nog verder gaan?

Hier te bestellen.

En zó ziet dat er op mijn tas uit...

Dat je tegen iemand roept: "Nee jij trekt volle zalen!" en dat-ie dat ook doet. Omdat-ie een bekende stand-up comedian of cabaretier is.

Wat nou als ik wél een kaart krijg, maar geen idee heb van wie...

hmmm...

Soms heb je van die dagen dat je wou dat je in bed was gebleven.
Toen ik vanmiddag naar de stad fietste kreeg ik een lekke band. Een flink stuk Breezerglas had mijn anti-lekband doorboord. Ja, ik zei anti-lek. Blijkbaar is die band niet overal even anti-lek.
k besloot om naar het station te lopen om daar een plaksetje te kopen en de band te plakken. Niks aan de hand. Twintig minuten lopen later bleek de man van de fietsenstalling geen plaksetjes meer te hebben. Dat wil zeggen: hij had er genoeg, alleen had hij deze achter slot en grendel en geen sleutel.

Vervolgens belde ik vriend G. Die bleek met zware griep op bed te liggen. Hij probeerde op zijn beurt zoon R. te bellen maar die nam niet op.
Dan maar de bus naar huis om daar een plaksetje op te halen. Deze bus miste ik: de bus bleek aan de zijkant van het station te vertrekken en niet als alle andere bussen op het station zelf. Ja, er stond een bord maar wie verwacht dat nou? De volgende bus een half uur later had ik wel en kwam netjes thuis. Er lag zelfs een vol plaksetje klaar.
Uiteraard miste ik de volgende bus terug naar het station. De volgende had ik gelukkig wél. En kon ik de band gaan plakken.
Bij hoge uitzondering (?!) mocht ik dat in de fietsenstalling van het station doen. Ik kwam verder heelhuids en zonder verdere ongemakken verkleumd thuis.
Van het fotograferen, wat eigenlijk de bedoeling van het fietstochtje was, is niks meer terechtgekomen.

Als je Murphy heet, blijf de komende tijd een beetje uit mijn buurt, wil je?

Mijn creativiteit komt in golven. Soms heeft mijn ratio de overhand. Ik weet niet of dat goed is of slecht. Ik weet alleen dat dat nu eenmaal zo is.
Mijn ontwerpen zijn (daardoor?) over het algemeen vaak strak en helder, ik denk dat dat gewoon mijn stijl van vormgeven is.

Maar soms loop ik tegen een muur op. Zit ik 'vast' en weet ik geen (creatieve) oplossing voor een ontwerp. Wordt het een worsteling.
Vaak helpt het om er dan iemand anders mee 'lastig te vallen'. Dat levert vaak andere inzichten op, waardoor ik uiteindelijk toch tot een goed ontwerp kan komen.
Ben ik daardoor een loser, is dat valsspelen? Ik weet het niet.
Heb ik dan eigenlijk wel wat te zoeken in dit creatieve vak?
Nou, reken maar van yes! Ik weet geen ander vak waar ik méér op mijn plek ben dan hier. Dat u het maar weet.

Van Mike kreeg ik dit boek te leen. Een ontzettend lief gebaar.
Wie weet helpt het me de creativiteit die in me zit beter aan te boren. En worden de golven stromen. Je weet het niet.

Onderstaand stukje was wat warrig. Vandaar een tweede poging.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen was:
1. Ik plaats op het moment wel erg veel foto's tov tekst
2. Ik dacht een probleem te hebben met de nieuwe Zorki-3 camera, dat was echter snel verholpen .
3. Om te controleren of het probleem ook daadwerkelijk verholpen was heb ik vlug een proefrolletje volgeschoten, zonder daarbij heel erg te letten op mooie beelden. Onder tijdsdruk gaat dat bij mij niet zo goed. Ik moest het rolletje afgeven voor de 1-uurs ontwikkelservice, maar het liep al aardig richting sluitingstijd. Vandaar.
4. Hier twee foto's van dat proefrolletje, die ik goed gelukt vind.
5. Ik moet maar iets anders gaat fotograferen ipv alleen maar 'oud spul'.

Het begint hier een beetje op een fotolog te lijken. Niet echt de bedoeling, maar goed.

Zaterdag de andere Zorki 3 mee op pad genomen (de 'nieuwe'). Daar maakte ik me namelijk wat zorgen over. Zo kostte het me bijvoorbeeld vrij veel moeite om er een lens op te schroeven. Dat bleek bij navraag heel snel verholpen door simpelweg twee schroefjes een kwartslag losser te draaien.
Je moet er maar op komen.

Om er zeker van te zijn dat de rest ook in orde was heb ik vlug een rolletje volgeschoten. Dat bevalt me overigens niet zo, dat 'vlug vlug'. Ik merk dat ik echt de tijd moet nemen om goed te kijken. Niet meer doen dus.

Hier twee foto's waar ik wel over te spreken ben:

De camera oversteeg overigens al mijn verwachtingen.

Nu ik zo terug kijk: misschien moet ik toch maar eens een ander onderwerp kiezen, ik lijk potverdikkie Anton Pieck wel (en dan doel ik vooral op plaatje 2).

Ik bemoei me normaalgesproken nooit met iemands stemvoorkeur. Want da's persoonlijk. En dat moet zo blijven.
Maar voor de Dutch Bloggies maak ik een uitzondering. Voor de catagorie 'beste Vormgeving' zou ik willen wijzen op Bloody Hell.
Niet alleen hebben ze een jaloersmakend mooie vormgeving, ze moeten ook nog eens opboxen tegen webloggigant (qua bezoekers en dus stemmers) Volkomen Kut. En dus telt elke stem. David tegen Goliath zeg maar.

Dus stem (in grote getalen)... Het kan nog tot woensdag.

Op het station aangekomen werd ik aangesproken door 3 dames. Of ik niet een gratis treinkaartje wilde hebben. Het bleek geen geintje. Het was een dagretour en ik kon er tot 0.00 uur mee reizen (een conducteur bevestigde me dat dat kon).
Verderop in het station bleek de Shakie's opeens tóch tot 20.00 uur open te zijn en kon ik mijn tot nul geslonken voorraad Tony Chocolonely weer aanvullen.
Bij de kiosk kreeg ik zomaar een grote cappuccino voor de prijs van een kleine en toen ik naar huis fietste had ik wind mee.

Het moet echt niet gekker worden.

Er lijkt een einde te komen aan het fotokubus-vervolgverhaal. Een goed einde. Zojuist werd ik gebeld door iemand van Expo dat de fotokubussen binnen zijn en dat ik ze kan komen ophalen.

Eind goed, al goed?

Ik hoop maar dat ik me nog kan herinneren wat ik nu ook al weer met die kubussen wilde gaan doen...