Dertig jaar geleden - we schrijven 1976- werd er in een garage (zo is het officiële verhaal*) in Los Altos, Calafornië een bedrijfje opgericht door twee knullen die beide Steve heetten. Opgericht op 1 april notabene en dat was niet eens een grap.

Hun product hadden ze tevergeefs proberen aan te bieden aan 'de grote jongens' in de markt (het product/idee mochten ze voor nop hebben, als de twee Steve's 'm maar mochten maken tegen een bescheiden salaris), die zagen er geen brood in. En dus gingen ze zelf aan de slag.

Het bedrijfje bestaat nog steeds, is wel wat gegroeid en ach... misschien herken je wel een van hun producten.

*Dit soort officiële verhalen worden vaak wat geromantiseerd...

 
Dat men één keer z'n toevlucht neemt tot de tekstverwerker kan ik nog begrijpen, maar dit is inmiddels het stadium van een 'bedrijfsongevalletje' voorbij, toch?

Jammer, zo jammer...

Nou, dat waren nou niet de beste postjes, die laatste paar. Ik beloof beterschap. En meer. Heus.

Wat ik me afvraag... is dit postje nou om 02.00 of om 03.00 uur geplaatst?

Verwarrend hoor, die zomertijd. En stom. Ik ben gewoon een heel uur kwijt :(

Stel nou he, dat die (neger)zoenenfabrikant die stichting tegen racisme zélf in het leven heeft geroepen?

Ik geloof niet dat het ooit eerder vertoond is dat er door enthousiaste gebruikers zélf reclame wordt gemaakt voor een webbrowser. Van wat ik zo her en der lees op internet wordt deze campagne door de gebruikers zelf (uit eigen portemonnee) gefinancieerd.

Leuk initiatief, al heb ik absoluut geen idee of het iemand zal overhalen om daadwerkelijk om te schakelen naar een andere webbrowser, maar wellicht is het goed voor de naamsbekendheid.

(Ik gebruik overigens zowel Firefox als Apple's eigen Safari.)

Dat meisje gaat niet mee!, riep de conducteur naar zijn collega's. En de trein vertrok inderdaad zonder haar.
"Zo, zei de conducteur, nu heeft ze een half uur om na te denken waarom ze niet mee mag".

Tien minuten eerder werd er op het perron omgeroepen dat alleen het voorste treinstel verder ging en het achterste hier bleef. Desondanks stapten er nog mensen in de achterste trein.
In de trein werd nogmaals omgeroepen dat het achterste deel niet verder zou rijden. Zichtbaar geërgerd verlieten de mensen haastig de achterste trein.

Eén meisje was te laat, de deuren waren gesloten voor ze de trein verlaten kon. Ze bonste met haar vuisten op de ramen. Ik riep naar de conducteur.
De deuren openden. Al rennende naar het voorste treinstel bedankte ze me.

"Had je nou niet gewoon kunnen luisteren?" riep de conducteur naar haar.
"LUL!" was haar antwoord.

Gehoord op straat: "Luister lieverd, neem nou-es één ding van me aan: neem nooit iets aan van andere mensen!"

Ik vond mijn voorlicht maar raar. En stom. Dat deed het altijd maar heel kort. Terwijl ik 'm wél had opgeladen. Ik vermoedde dat de oplaadbare accu 'lui' was geworden. Ik bedoel de accu van mijn iBook hoef ik maar een uurtje (of 2... precies weet ik het niet) op te laden en dan doet-ie het vervolgens iets van 3 uur.

Ah.... zei de fietsenmaker en liet mij de verpakking zien van een nieuwe accu: opgeladen in 20 uur (ja, twintig uur), werkt tot 100 minuten.
Heel raar, maar dat klinkt mij erg inefficiënt in de oren...
Geen wonder ook dat die lamp het maar zo kort deed, zolang heb ik 'm nog nooit opgeladen.

Ik heb maar meteen een extra accu gekocht, als backup. Eén in de fiets en één in de lader. Dat klinkt in ieder geval een stuk efficiënter.

Vriend R. is op het moment in Japan. Kreeg een mailtje van 'm: sta NU in de japanse Applestore, zet je iChat aan.
Werk of geen werk, dat deed ik meteen. En dus konden we kort chatten over z'n verblijf daar. Erg cool.

En ik weet uit ervaring dat het best prettig is om 'in den vreemde' even contact te hebben met het thuisfront.

Vriend R. voor de kijkers rechts in beeld

Tijdens de uitreiking van de Dutch Bloggies schoot ik deze foto van Charis die op buitengewoon sierlijke wijze iets probeert te fotograferen. Maar wat?

In de fotopool van de Dutch Bloggies ontdekte ik dit vervolg... Hmmm...

"Wat heb je aan?"

"Alleen de radio, schat..."

De HEMA is herkenbaar en heeft een eigen stijl. Dat zie je terug in de vormgeving van de producten, in de fotografie, de folders. Kortom, onmiskenbaar HEMA. En dat is een heel goed teken.
Achter de schermen wordt er ook hard aangewerkt om die stijl vast te houden, dat kán niet anders.

Vandaag kwam ik dit ongetwijfeld goedbedoelde stukje huisvlijt tegen. Dat deed pijn. De spreekwoordelijke doorn in het oog.
Hallo? Waar is de onmiskenbare HEMA-Huisstijl? Die vriendelijke, heldere 'look'? Dit vodje kan toch niet van de HEMA zijn? Zijn hier geen regels voor?

Uit pure frustratie (ik kon het niet langer aanzien) heb ik er snel even een nieuwe versie van gemaakt. Verre van perfect, maar het lijkt tenminste op iets wat van de HEMA afkomstig zou kunnen zijn.

N.B. Met een beetje meer moeite zou dit trouwens gewoon passen op 1/4 A4-tje zonder dat 't invullen moeilijker wordt.
Dat scheelt de helft in het papier en dus ook bomen.

Dat was wel even wennen toen er gisteravond bij thuiskomst opeens géén harde muziek klonk. Kortom: alles is weer bij het oude. En gelukkig maar. Overigens was het niet de 'normale' carnavalsmuziek die voor de overlast zorgde, maar waren het hardcore versies van 'bekende nummers' die mij de toevlucht tot oordopjes deden nemen.

Eén ding staat vast: volgend jaar neem ik vrij tijdens de carnaval. En vlucht ik naar een carnavalsvrije zone.