De Staatsloterij kondigde het al weken vantevoren aan: met Koninginnedag gaat het regenen. Geen prijzen zoals zij beweerden maar origineel hemelwater. Of hagel zoals ik in Utrecht ondervond.

Toch heb ik me best vermaakt. En kijk eens: zelfs mensen op de foto! Dat is voor mij meer uitzondering dan regel. Maar zo'n evenement maakt het ook wel makkelijker om mensen te fotograferen. Meer foto's van mijn hand hier en anders hier de foto's van alle andere vierders op Flickr.

En wat was er nou precies mis met zondag dat het op zaterdag moest worden gevierd? Pasen en Kerst worden toch ook op zondag gevierd?

Gisteren is dit om weblog verhuisd naar een andere server (Dezelfde host, maar andere server). Comments die na 16.00 u geplaatst zijn, zijn daarbij verloren gegaan.

Moest ik daarnet zomaar terug denken aan de schrijfles op de lagere school. Schrijfles met een extraatje, dat wel.

De juf bepaalde wie de schrijfoefening het netst had geschreven en diegene mocht dan de volgende oefening met de rode pen van de juf schrijven.

Ooit kwam ik heel dicht in de buurt van het 'met de rode pen schrijven'. Ik had dan ook echt netjes geschreven. Maar helaas, iemand anders kreeg de rode pen. Tot ongenoegen van mijn klasgenoten overigens. Zij vonden dat ik netter had geschreven en protesteerden. De juf draaide bij: als 'troost' mocht ik met de groene pen schrijven.

Met mijn handschrift is het daarna eigenlijk nooit meer helemaal goed gekomen...

Op het moment dat ik de kapper wil verlaten, staat er iemand in een rolstoel voor de deur. Met hond. Of hij naar binnen wil, vraag ik. Hij zegt ja en ik zeg dat ik dan wel even de deur voor 'm open zal houden. En zo geschiedde.

Hij rijdt aan mij voor bij en mompelt iets. Graag gedaan, antwoord ik. Bij mijn fiets aangekomen dringt pad door wat hij tegen mij zei: Ik kan nog wel iéts!

Ik hield de deur niet uit medelijden open. Mensen in rolstoelen zijn niet zielig. Ik probeerde attent te zijn. Tja.

Het dak moet nog, maar ik wilde jullie dit niet onthouden.

Met de nieuwe huisstijl van de KPN kpn moeten het wagenpark er ook aan geloven. Het lijkt er op dat men afscheid neemt van het vertrouwde KPN-groen. Opmerkelijk, vind ik, want het groen had inmiddels de herkenningswaarde van een icoon. KPN en groen waren synoniem.

Niet voor niets had men deze specifieke kleur (willen?) laten registreren als merk bij het Merkenbureau.
Maar nu is wit het nieuwe groen. Witte auto's zijn ongetwijfeld makkelijker te verkopen dan kpn-groene...

Internetzoekmachine Google past z'n logo regelmatig aan voor speciale gelegenheden. Deze variatie vond ik bijzonder genoeg om er even een screendump van te maken; Google ala Miró.

Op mijn verjaardag afgelopen januari tipte Ko mij dit boek. Het duurde even voor ik het kon kopen. Volgens Ko kon ik het kopen in de amsterdamse boekhandel die Weisse Rose. Maar in Amsterdam kom ik niet elke dag. Toen ik eindelijk een keer in Amsterdam was bleek de winkel het boek niet leider op voorraad te hebben.

Of ik dan niet een ander boek van dezelfde schrijver wilde hebben. Dat dit eigenlijk niet z'n beste boek was. Ik protesteerde: Dit was het boek dat me was aangeraden en dit boek wilde ik dan ook hebben.

Ze zouden het nasturen en dat deden ze. Vandaag bracht de postbode 700 pagina's Duitsche Literatuur.

Was für ein Herausforderung.

De trein waarin ik instapte bleek een olympische NS-trein te zijn. Helemaal in het oranje en beplakt met sporters. Op de vloer had men prints geplakt met een bovenaanzicht van een zwembad. Zodat je het gevoel kreeg letterlijk over het water te lopen. Best cool.

Iets meer dan een jaar geleden schreef ik over het stukje Vondelpark dat vriend G, en ik gekocht hadden. Afgelopen zaterdag zijn G en ik eens wezen kijken hoe 'ons stukje' Vondelpark er bij lag. We waren toch in Amsterdam (voor de Henri Cartier-Bresson-tentoonstelling).

Vriend G. was zo slim om een stukje uit te zoeken wat makkelijk terug te vinden was; nabij het beeld Kosmos. Een plek die wij beiden kenden van de Kronanpicknick. Eigenlijk houd ik niet zo van dit soort foto's maar goed: zo zien onze stukjes Vondelpark er uit.

Update: Onze stukjes Vondelpark blijken veel groter dan we hadden afgetaped op de grond; we hebben elk 16 m2 gekocht zo bleek uit het aankoopcertificaat dat G. mij zojuist toemailde. Moeten we wéér naar het Vondelpark. Niet dat dat een straf is overigens.

Afgelopen vrijdag heeft mijn huisbaas dan eindelijk de tv-kabel doorgetrokken. Waardoor ik na maanden weer tv kan kijken op de tv in plaats van via uitzendinggemist.nl.

Niet dat ik het gevoel heb dat ik iets gemist heb overigens. Op Discovery Channel is de zoveelste herhaling bezig van de 'reallifesoap' rond de motorenbouwende familie Teutul. Al begint me die serie ook wel een beetje de keel uit te hangen, het is steeds weer hetzelfde truukje lijkt het wel.

Voor De Wereld Draait Door ben ik nog steeds te laat thuis (die kijken we dan maar weer via uitzending gemist).
En tja... voor de rest is er eigenlijk niet veel boeiends op.

Talpa heb ik nog steeds niet, overigens.

Het is eigenlijk schandalig dat de ene dood je harder aangrijpt dan de ander. Want er is altijd iemand die een dierbare verliest. En dat is altijd erg.

Vanavond om half zes hoorde ik dat Frédérique Huydts is overleden. Het is niet eerlijk. Zoals het nóóit eerlijk is. En veel te jong.

Erg cliché allemaal, ik ben me er van bewust. Maar wel waar. En klote.