Een te grote (maar geweldige) band op een veel te klein podium en vreselijk slecht licht. Maar wat een feest! (alweer ja).

Daar waar de meeste fotografen (pro en amateur) niet op stap gaan zonder een tas vol glas* en daarmee altijd overduidelijk aanwezig is, bewijst deze fotograaf dat het ook nog anders kan. Onopvallend en slechts gewapend met een Leica, 90mm lens en bijbehorende opsteekzoeker. 

Beiden fotografeerden we het bandje dat speelde. En daar bleek nog een verschil: Toen de saxofonist vertelde dat zijn oom die ochtend overleden was en dat hij het volgende nummer speciaal voor hem speelde, liet ik uit respect mijn camera zakken terwijl hij juist zijn camera richtte op de saxofonist en drukte regelmatig af. Speurend naar de loskomende emotie. Journalisitiek gezien natuurlijk een logische keuze.

De tranen bleven uit.

*objectieven

Erg lastig om een selectie te maken van de foto's, maar goed...

Mensen, wat een on-ge-lo-fe-lijk lekker optreden van Room Eleven gisteravond, hier op de Delftse Beestenmarkt.
Er heerste zo'n knusse, intieme sfeer en oh... wat stonden publiek en band te genieten. Meer, wij willen meer!

Meer Room Eleven volgt later...

Edit 20/8: Na een second opinion de eerste foto (zie comments) vervangen door een wat meer flatterende foto.