lichtgevoelig.net

Stilte op de set!

Dit plaatje wilde ik u niet onthouden: de locatie waar wij figureerden voor de film Horizonica. Dit vredige plaatje zou weldra verstoord worden door massa's -naar het slot optrekkende- zombies.
Brrrrr. Eng!

(via)

Gaat heen en wees een filmster

Ik heb eigenlijk niks met programma's als Idols. Misschien komt omdat ik geen band had met de mensen in het betreffende programma. Maar daar is verandering in gekomen.

In een impulsieve bui heeft vriend Mike zich opgegeven voor het programma Be a moviestar. Waarna hij prompt werd uitgenodigd om auditie te doen en zich daar doorheen worstelde.

Maar de strijd is nog niet gestreden. De auditie was uiteraard pas de eerste hindernis. Het kaf van het koren enzo. Mike - en hij niet alleen - krijgt nog heel wat voor z'n kiezen en zal alles uit de kast moeten halen, keer op keer.

Goed, ik ben verre van een deskundige. Maar voor wat het waard is: ik denk dat Mike zeker een kans maakt.
Hij heeft genoeg creatief talent in z'n flikker en meer dan genoeg inzet om het tot in de finale te redden.

En mocht Mike dan t?ch tussentijds uitvallen, dan is er niks verloren. Geen wereld die instort en geen droom die uiteenspat. Gewoon een hoop bijgeleerd en gezien waar je grens ligt.

En dan heb je -wat mij betreft- bijvoorbaat al gewonnen.

(Bij de dames gaat Nadine hoge ogen gooien, let maar eens op.)

Een keer moet de eerste zijn...

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik heb zojuist voor het eerst van mijn leven een plaatje aangevraagd. Medeblogger Elger heeft dinsdag's namelijk een radioprogramma op ActionRadio.
Even stemmen op de site... en jawel: nog geen twee minuten later hoor ik mijn nummer over het internet schallen. Stiekem toch wel leuk... (Elger, thanks!)

Back me up

Soms leer je dingen alleen 'the hard way'. Zo moest er bij vriend R. een harde schijf crashen en moest ik een paar stommiteiten begaan voordat ik er van overtuigd raakte dat een (externe) backup eigenlijk wel heel erg handig is.

Heb vandaag de knoop doorgehakt en een LaCie d2 Extreme gekocht; een lekker snelle externe harddisk van 160 Gb.

Fabrikant La Cie is niet kinderachtig: de drive heeft 3 verschillende poorten (USB 2.0, FireWire 400 en FireWire 800) en de daarbij behorende kabels zitten gewoon standaard in de doos. Eigenlijk heel logisch, maar je zult er van opkijken hoeveel fabrikanten geen usb- of firewirekabel meeleveren. En dat onder het mom van: u heeft vast nog wel zo'n kabel liggen, dus wij doen 'm d'r gewoon niet bij...

Souvenir: een kaartje met een staartje

Zojuist vond ik deze serie kaarten van Der Maus terug. Ik heb ze afgelopen augustus in Berlijn gekocht. Toen ik ze zag staan moest ik erg hard lachen om het slimme idee (net trouwens weer): deze kaarten moet je namelijk per stuk kopen. Samen vormen ze het rechter beeld. En niemand koopt natuurlijk alleen de voeten of de oren... Zo verhoog je je omzet x4...

Ik heb vroegah (ja, dat is al weer vele jaren geleden) veel gekeken naar die Sendung mit der Maus. De kindertelevisie in Nederland stond toen nog in de eh... kinderschoenen en dus keek ik (en vele leeftijdgenoten met mij) naar de duitse zenders. Die hadden namelijk w?l leuke programma's voor kinderen.

Extreme make-over

De kleine denneboom was niet zo gelukkig met zijn schaduw.
"Mijn schaduw maakt mij veel dikker dan ik eigenlijk ben", zo schreef de verdrietige kleine denneboom aan het televisieprogramma.
"Als de wind waait kan je de andere bomen over mij horen fluisteren. Ik schaam me rot. Alsjeblieft, Pimp my Shadow", schreef hij en er viel een traan van hars op het papier.

Het verlossende bericht kwam snel. "Geen paniek, blijf waar je bent, ons team van stylisten en boomchirugen is al onderweg", zo was te lezen in de brief.

En dat was zo. Een week en vele operaties later was daar De Nieuwe Schaduw. De kleine denneboom wist niet wat hij zag. De dikmakende schaduw was veranderd in de machtige schaduw van een grote loofboom... Wow!

Klub Berlin: v?t shirt

Ik heb dit vette shirt besteld bij Buutvrij.

Geen Kiss-concert

Nee, afgelopen zaterdag waren Inge, Mike en ik niet bij een Kiss-concert, maar figureerden we in een heuse speelfilm.

Het was een kleine blik achter de schermen. Meewerken aan een film betekent vooral wachten en dat geldt voor iedereen, maar wellicht vooral voor de figuranten. Zo moesten we, nadat we ons ingeschreven hadden (ik was zombie nummer 100), allereerst wachten tot we naar de make-up konden, vervolgens mochten we wachten op de zombieles. Zombie "zijn" blijkt toch behoorlijk veel inspanning te vergen.
Daarna was het wachten tot we de laatste massascene van de film gingen opnemen. Op de set (een sfeervol jachtslot) aangekomen - u raadt het al - moesten we vervolgens wachten tot iedereen z'n plek had ingenomen, iedereen stil was, de rook goed etc.

Maar... dat wil niet zeggen dat dat vervelend was. Sterker nog: het was een ontzettend leuke avond. Iets wat ik best nog een keer zou willen doen.

Oh, voor ik het vergeet: de film heet Horizonica en op de site is al een teaser te vinden.